U januaru 2007. Boris Dežulović i Predrag Lucić dolaze u Beograd i Pančevo da čitaju svoje pesme, ali umjesto klasičnog čitanja prave raspevani performans, sit-down komediju, kabare kojem uskoro daju bojno-festivalski naslov „Melodije Bljeska i Oluje“. Putuju otada s tom feralovskom formom svih formi i protiv svih uniformi, i gde god dođu, pevaju i čitaju dok im glasnice izdrže svoje urnebesne balade o junačkim zločinima i posvećenim herojima, o pastirima i stadima, o tranziciji kriminala u vrlinu i pretvorbi domoljublja u pljačku materinu. Sveštenici i predsednici, kaplari i književnici, veletrgovci i mali bogovi, beli magovi i debeli obrazi, lica iz čitanki i s međunarodnih poternica, poslovođe rata i mira, nacionalni bardovi i multinacionalni brendovi, telekomunisti i demokratori, guslarske filharmonije i turbofolk klape, planetarni Thompson i neafirmirani Dylan... to je samo delić onoga što ponovo stiže u Beograd, u Centar za kulturnu dekontaminaciju, s oktobarskim Bljeskom i Olujom, s Borisom i Predragom.