„Autentična tumačenja“: ’68
Ova junska „meta-utopija“, produkciono „nemoguća“ predstava, „poklon životu i slobodi“, odigrana je gotovo pedeset puta u različitim varijantama i izboru scena u proteklih osam godina i poslednjih sedam kao jedna vrsta pozorišnog memorijala, sećanja na Borku Pavićević, na čiji rođendan se i igra svake godine 5. juna.
Koncept i režija: Ana Miljanić
Vizuelni identitet: Branko Pavić
Igraju: Hana Beštić, Pavle Čemerkić, Milutin Dapčević (video zapisi), Vladislava Đorđević, Rok Juričić, Aleksandar Kecman, Nikola Malbaša, Sanja Marković, Nataša Marković (iza scene), Milutin Milošević, Nedim Nezirović, Marija Opsenica, Bojana Stojković, Rade Šerbedžija (video dopisnica), Miloš Timotijević i Đorđe Živadinović Grgur.
Učestvuju: Polaznici Studija glume Sandre Rodić Janković.
Muzika: Anja Đorđević, kompozicija „Radost ponovnog susreta“ (porudžbina Beogradske filharmonije), 2016 i kompozicija „Radost ponovnog susreta, prepričavanja“, 2019. Ana Ćurčin, muzička obrada studentske himne „Leva! Leva! Leva!” (tekst: Miroljub Todorović, muzika: Vuk Stambolović, 1968), 2018.
O PREDSTAVI:
„Autentična tumačenja“: ’68, nastala su, u prvoj verziji, još u julu 2018. godine, razvijajući se do dan-danas, zapravo prolazeći kroz, kako je to opisao glumac Milutin Milošević, „nove rukavce“, metodom prepričavanja, odnosno upoznavanja sa intimnim narativima i ličnim arhivama učesnika studentskih protesta 1968. godine u Jugoslaviji, ali i istraživanjem dokumentarnog materijala, istorijskih i teorijskih izvora, i, naročito, umetničkim i kulturnim formama protesta.
Osnova predstave su upravo uspomene učesnika i tekstovi vezani za jun ’68, tumačenja njenih posledica i uticaja na forme umetničke reprezentacije protesta. Nakon prvog izvođenja u junu 2018. godine, Borka Pavićević je zapisala: „Autentična tumačenja“: ’68 složena je i nova pozorišna forma političkog pozorišta. Intimna, a javna. U stvari ona traži novo imenovanje kada je o žanru ili formi reč. Prepričavanje, kontrapunktiranje i sinhronizovanje filmskog, kažu bajkovoitog materijala, kao i njegova projekcija, kostim kao posebna dodatna vrednost koja transcendentira junake u njihovo buduće značenje, elementi postavljeni u jednom oniričkom smislu, kao kada smo bili mali i sanjali, ili kao san o meta-utopiji.”
„Autentična tumačenja“: ’68 proglašena je jednom od najboljih predstava pozorišne sezone 2019-2020 (Novi Magazin, Danas, Lice Ulice…). Ivan Medenica je uočio da „cela predstava može da se doživi i kao pametan, nežan, sofisticiran i nimalo nametljiv omaž samoj Borki Pavićević”, a tokom ovih gotovo devet godina izvođenja, često je izdvajana od strane publike, ali i kolega, kao pozorišni projekat od posebnog umetničkog značaja i posvećenosti procesu pozorišnog istraživanja. Oliver Frljić je istakao da se predstava „preliva izvan pozorišnih okvira i ulazi u različite prostore na raskrsnici javnog i intimnog“. Kao i da su: „svedočanstva sudionika studentske pobune iz 1968. prepričana kroz nekoliko novih generacija čiji su odnosi spram Jugoslavije i ove specifične sekvence u njezinoj historiji formirani u različitim kontekstima. Ta različita izvedbena čitanja jedne historijske epizode paralelno govore i o glumicama i glumcima koji je izvode. Ono što me fasciniralo i nije samo evociranje ovog dijela povijesti koje je dalo nadu da se proces društvene transformacije može nastaviti, već i njezina forma u kojoj čin slušanja ima jednaku izvedbenu snagu kao i sam govor.“
Prošle godine, po prvi put i u novom formatu, predstava je „izašla“ iz Paviljona Veljković gde je nastala, u fakultetske amfiteatre po pozivu Studenata u blokadi fakulteta Univerziteta u Beogradu, Nišu i Novom Pazaru… Kako je to artikulisao glumac Nedim Nezirović, „Autentična tumacenja“: ’68 je pozorišna predstava „koja kao da je sanjala novu generaciju studenata koji su danas u blokadama“. Otuda je odanost glumačke „trupe“ i autora umetničkom procesu kolektivnog „prepričavanja”, kojoj dugujemo i ovu devetu „sezonu“, omogućila povezivanja i nezaboravne (duge) razgovore nakon igranja u amfiteatrima. Ta nova čitanja predstave – iskustva novih scena i pitanja – sada su deo „prepričavanja“. Zahvaljujemo se Studentima u blokadi, kao i gostima Siniši Iliću i Bojanu Đorđevu na učešću u ovim izvođenjima.
Za Borku Pavićević, predstava je bila „njena“ ne zbog korišćenja lične arhive ili evociranja jedne mladosti već prostor pozorišta, znači „dara i uzdarja“, slobode i mišljenja: „Autentična tumacenja“: ’68 nisu rekonstrukcija, nisu pokušaj da se studentski protesti iz juna 1968. shvate kao istorijska lekcija, kao nešto iz čega bismo mogli, eventualno, izvući nekakve korisne zaključke za budućnost. Ta predstava, upravo zahvaljujući svojoj inovativnoj formi (ni Stanislavski, ni Breht), jednom maštovitom pristupu materijalu od koga je satkana (preplitanjem medija, promenom „objektiva“ i rakursa), nudi mogućnost da se misli utopija.”
Predstava traje gotovo tri sata i nema (zapravo) pauzu.
Karte za predstavu možete da obezbedite rezervacijom putem email-a (info@czkd.org) ili pozivom na telefon CZKD-a (od 11 do 18 časova radnim danom i subotom), a preuzmete pre početka predstave. Ulaz je slobodan uz sugerisanu donaciju.
Ilustracije: fotografije Srđana Veljovića, Škart plakat za igranje predstave na DUNP, autoportret prepričavanja na Filozofskom fakultetu u Nišu Siniša Ilić
